Tom Liekens (1977) woont en werkt in Antwerpen. Hij studeerde er in 1999 af aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten.
Sprookjes voor volwassenen
De kunstenaar is gefascineerd door de weinig realistische wijze waarop fauna en flora doorgaans worden voorgesteld op schilderijen, in sprookjes en mythen, of in films. Steeds weer is zijn werk overladen met kunst- en cultuurhistorische verwijzingen. De sprookjes van Tom Liekens spelen zich af, ver van de beschaafde wereld. Naast schilderijen maakt Liekens al enkele jaren collages op groot formaat die samengesteld zijn uit houtsneden, gravures en structuurafdrukken. Deze heel directe en unieke manier waarmee hij met grafiek omgaat sluit nauw aan bij zijn geschilderd oeuvre. Zijn grote houtsneden vertellen echter geen kinderverhaaltjes, maar zijn sprookjes voor volwassen. Het zijn seksuele en gewelddadige taferelen tussen personages die het midden lijken te houden tussen mens en dier. De toeschouwer voelt zich een voyeur van een donkere fantasiewereld die tegelijk heel realistisch wordt verbeeld.
Narwal
Op Ijsijd( 2024) dragen uitdagende vrouwen bontmantels, wat zowel associaties oproept met decadentie als met dierlijkheid. Eén figuur is zelfs volledig verkleed als dier; ze draagt een Fursuit, een kostuum dat een antropomorfe dier voorstelt, in dit geval een ijsbeer. De narwal, de eenhoorn van de zee, breekt door het ijs, zijn lange tand recht omhoog — een duidelijke, bijna ongemakkelijke verwijzing naar mannelijkheid. Aan de rand staan twee vrouwen met bijlen klaar. Ze kijken niet bang, eerder beslist. Het moment voelt alsof die ene opgestoken tand elk ogenblik kan worden afgehakt: een concrete, dreigende castratie. De stilte tussen hen maakt het beeld nog vreemder.
Spitsbergen
Een tweede monumentaal werk, met dezelfde titel lijkt zich ook af te spelen in het koude noorden. We zien vanuit vogelperspectief een eiland dat de vorm van een ijsbeervel aanneemt. De houtsnede is een re-make van het schilderij Dead Man’s Island uit 2007. Liekens vergezelde toen professoren en studenten van de universiteit van Antwerpen op een wetenschappelijke expeditie naar Spitsbergen. Het is de habitat van de ijsbeer maar deze bleef onzichtbaar. Liekens heeft er geen enkele gezien –behalve een opgezette op de luchthaven- maar moest wel elke nacht wachthouden. De ijsbeer was er altijd, zonder aanwezig te zijn. Het eiland is een soort magisch decor waarin zich kleine tafereeltjes met kunstschaatssters afspelen.
Metafoor
De werken zijn een metafoor voor de verwarrende en soms gewelddadige tijd waarin we leven. Voyeurisme, macht en geweld in een soort van magische wereld. De fascinerende doeken van Liekens ogen zowel provocerend als mysterieus.
